SAMODZIELNA POLITYKA GOSPODARCZA UCZELNI

Uczelnie prowadzą samodzielną gospodarkę finansową na podstawie planu rzeczowo-finansowego. Plan ten przekazywany jest ministrowi nad­zorującemu uczelnię oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów pu­blicznych, w ciągu dwóch tygodni od jego uchwalenia.Do końca 2006 r., o ile wcześniej nie zostanie wydane nowe rozporzą­dzenie, szczegółowe kwestie związane z gospodarką finansową uczelni re­guluje rozporządzenie Rady Ministrów z 27 sierpnia 1991 r.Uczelnie publiczne są finansowane z budżetu państwa oraz z przycho­dów własnych. Do przychodów własnych uczelni należą m.in.:opłaty za świadczone usługi edukacyjne oraz za świadczone przez uczelnie artystyczne usługi artystyczne,opłaty za postępowanie związane z przyjęciem na studia oraz za wy­dawane przez uczelnię dokumenty (dyplomy, świadectwa),wpływy z usług (w tym: badawczych, specjalistycznych, diagno­stycznych) oraz opłaty licencyjne i przychody z działalności kulturalnej,przychody z działalności gospodarczej,przychody ze sprzedaży składników własnego mienia oraz z odpłat­ności za ich korzystanie.

 

Comments0

DZIAŁALNOŚĆ UCZELNI

Administracją i gospodarką uczelni publicznej, w zakresie określonym przez statut i rektora, kieruje kanclerz. Głównym księgowym i zastępcą kanclerza jest kwestor.Mienie uczelni obejmuje własność i inne prawa majątkowe. Uczelnie publiczne wyposażane są w mienie z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Mienie likwidowanych uczelni, po spłacie zobowiązań, staje się odpowiednio mieniem Skarbu Państwa albo mieniem jednostki samorządu terytorialnego. O przeznaczeniu mienia zli­kwidowanej uczelni decyduje właściwy minister.Działalność uczelni związana z jej podstawowymi zadaniami (kształce­nie studentów i kadr naukowych, prowadzenie badań naukowych) oraz pro­wadzeniem domów i stołówek studenckich jest zwolniona z podatku docho­dowego, podatku od towarów i usług, podatku od nieruchomości, podatku rolnego, podatku leśnego i podatku od czynności cywilnoprawnych. Uczel­nie są także zwolnione z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nierucho­mości Skarbu Państwa, z wyjątkiem opłat określonych w przepisach o gospo­darowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.

Comments0

PRAWO O SZKOLNICTWIE

Ponadto, uczelnie mogą prowadzić domy studenckie i stołówki studenc­kie. Uczelnie wojskowe są jednocześnie jednostkami wojskowymi i realizu­ją zadania związane z obroną narodową. Uczelnie medyczne mogą uczest­niczyć w sprawowaniu opieki medycznej lub weterynaryjnej. Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje możliwość prowadzenie przez uczelnie działalności gospodarczej, wyodrębnionej organizacyjnie i fi­nansowo od działalności związanej z wypełnianiem podstawowych zadań uczelni oraz prowadzeniem domów i stołówek studenckich.Uczelnie publiczne są tworzone, łączone i likwidowane w drodze usta­wy. Tryb ustawowy jest również wymagany dla zmiany nazwy uczelni. W przypadku publicznych uczelni zawodowych ich utworzenie, likwidacja, zmiana nazwy oraz połączenie z inną publiczną uczelnią zawodową nastę­puje w drodze rozporządzenia wydanego przez Radę Ministrów.

Comments0

KWESTIE ZWIĄZANE Z ORGANIZACJĄ ZOZ

Szczegółowe kwestie związane z organizacją ZOZ reguluje jego statut. Statut, nadawany przez założyciela, określa m.in.:nazwę odpowiadającą zakresowi udzielanych świadczeń,cele i zadania zakładu,siedzibę, obszar działania oraz rodzaje i zakres udzielanych świad­czeń zdrowotnych,organy i strukturę organizacyjną,formę gospodarki finansowej.Nadzór nad zakładami opieki zdrowotnej sprawują ich założyciele, a szczegółowe zasady tego nadzoru określone zostały w rozporządzeniu wy­danym przez Ministra Zdrowia 18 listopada 1999 r..Publiczne ZOZ są tworzone przez:ministra lub centralny organ administracji rządowej,wojewodę,jednostkę samorządu terytorialnego,publiczną uczelnię medyczną lub publiczną uczelnię prowadzącądziałalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie naukmedycznych.

 

Comments0

SKŁADKI NA UBEZPIECZENIA ZDROWOTNE

Składki na ubezpieczenie zdrowotne opłacane były w zasadzie przez osoby uprawnione do świadczeń, przy czym ubezpieczeniem (prawem do świadczeń) obejmowano również osoby pozostające na utrzymaniu opłaca­jących składki. Za niektóre grupy ubezpieczonych (m.in. za rolników indy­widualnych, za bezrobotnych) składka opłacana była ze środków publicz­nych. Osobom opłacającym składki i będącym podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych składkę odliczano od należnego podatku. W 1999 r. utworzono szesnaście regionalnych kas chorych i jedną kasę branżową (tzw. mundurową — dla żołnierzy i funkcjonariuszy służb podle­głych MSWiA oraz Ministerstwu Sprawiedliwości). Ich działalność od po­czątku wzbudzała wiele zastrzeżeń, dotyczących zarówno nadmiernej biuro­kracji i wysokich kosztów administracyjnych, jak też sposobu zarządzania środkami uzyskiwanymi ze składek na ubezpieczenie zdrowotne. System nie był jednolity — poszczególne kasy stosowały różne zasady zawierania umów ze świadczeniodawcami, różny był też zakres finansowanych przez nie świadczeń. Poprawić tę sytuację miało, zgodnie z zamierzeniami usta­wodawcy, utworzenie Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ), jednostki obejmującej swoim zasięgiem cały kraj.

Comments0

PREZES PARP

Prezes PARP składa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki kwar­talne sprawozdania z działalności Agencji, z wyjątkiem sprawozdania za ostatni kwartał roku. Po zakończeniu roku obrotowego Prezes przedstawia do zatwierdzenia ministrowi: sprawozdanie finansowe, sporządzone zgodnie z przepisami o ra­chunkowości, razem z opinią biegłego rewidenta,sprawozdanie z realizacji planu finansowego, będącego częścią pla­nu działania PARP,sprawozdanie z działalności,opinie Rady na temat tych dokumentów.Przed zatwierdzeniem planu działania PARP, jego zmian oraz sprawozdań minister właściwy do spraw gospodarki zasięga opinii ministra właściwego do spraw pracy oraz ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Comments0

PROJEKT PLANU DZIAŁANIA PARP

Projekt planu działania PARP wraz z opinią Rady Nadzorczej jest przekazywany przez Prezesa Agencji ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, ministrowi właściwemu do spraw pracy oraz ministrowi wła­ściwemu do spraw finansów publicznych. Minister właściwy do spraw gospodarki zatwierdza plan działania PARP oraz dokonywane w nim zmiany. Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową. Jej przychodami są przede wszystkim dotacje celowe i podmiotowe z budżetu państwa, środ­ki pochodzące z funduszy przedakcesyjnych Unii Europejskiej, przeznaczo­ne na realizację zadań Agencji oraz wpływy uzyskane z tytułu odpłatności za usługi świadczone przez Agencję lub wydawane przez nią publikacje oraz odsetki od zgromadzonych środków.

Comments0

POLSKA AGENCJA ROZWOJU PRZEDSIĘBIORCZOŚCI

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) została utworzona w 2001 r. na bazie Polskiej Fundacji Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw. PARP podlega ministrowi właściwemu do spraw gospodar­ki. Podstawą prawną jej działalności jest ustawa z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości oraz statut nadany przez Ministra Gospodarki 9 marca 2001 r.Organami PARP są: Prezes i Rada Nadzorcza. Prezes jest powoływany na czteroletnią kadencję przez ministra właściwego do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw pracy, spośród — wyło­nionych w drodze konkursu — dwóch kandydatów przedstawionych przez Radę Nadzorczą PARP.

 

Comments0

INWESTYCJE SIŁ ZBROJNYCH

Z uzyskiwanych przychodów Agencja pokrywa koszty uporządkowania stanu prawnego i prowadzenia ewidencji mienia, utrzymywania mienia i go­spodarowania mieniem oraz koszty własnej działalności. AMW przekazuje co najmniej 93% dochodu na inwestycje Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, realizowane obecnie przez Fundusz Modernizacji Sił Zbrojnych. Agencja przekazuje 93% wpływów z gospodarowania mieniem Skarbu Państwa przekazanego jej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych łub z jego upoważnienia na rachunek Funduszu Modernizacji Bezpieczeństwa Publicznego, z którego realizowane są zadania inwestycyjne oraz moderniza­cja uzbrojenia i wyposażenia organów i jednostek podległych ministrowi wła­ściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych.

Comments0

Fundusze unijne dla firm

Jednym ze źródeł finansowania firm są różnego rodzaju fundusze unijne, których celem jest wyrównanie poziomu przedsiębiorstw krajowych z pochodzącymi z innych państwa unii. W ramach pomocy dla polskich przedsiębiorstw powstało kilka różnych programów. Programy zostały także uzupełnione wieloma szkoleniami, konsultacjami i konferencjami oraz fachową literaturą. Stworzyło to bez wątpienia bardzo wiele nowych szans dla polskich firm, które mogą wiele skorzystać. Każdy właściciel firmy powinien orientować się w możliwościach jakie dają różne programy Unii Europejskiej i jak pozyskiwać z nich fundusze. Może to mieć bardzo duży wpływ na jego działalność, zwłaszcza że konkurencja na pewno nie lekceważy takich okazji. Jak widać wiedza o możliwościach jakie daje przedsiębiorcom członkostwo Polski w Unii Europejskiej to podstawowa wiedza, którą powinien posiadać właściciel każdej firmy. Warto zatem poszukać informacji na ten temat lub skorzystać z różnych szkoleń. Na pewno nie będzie to stracony czas.

Comments0

PRZECIWSTAWIENIE SIĘ GRUP

Samowystarczalność czy współzależność stanowi podstawę podobnego podziału na to, co dozwolone, i to, co zakazane, na świeckie i święte. Trzeba zatem wyjaśnić, dlaczego system współzależności jest tak często przekładany nad system samowy­starczalności.Niewątpliwie przeciwstawianie się grup nieza­leżnych od siebie nie tworzy więzi zdolnej nie­ustannie ukazywać funkcjonalną jedność plemie­nia, jak to sią dzieje w przypadku współdziałania grup. Więcej: nie należy zapominać, że totemy fratrii reprezentują na ogół przeciwstawne cnoty, których związek zapewnia płodność i regenerację. Trzeba także pamiętać, iż cnoty te nasycają je­stestwo wszystkich istot żywych przyporządkowa- nych tym ramom społecznym, w których znajdują swe wcielenie, oraz wszystkich zaliczonych tam rzeczy.

Comments0

SOLIDARNOŚĆ FRATRII

W zasadzie każda fratria, każdy klan mógłby przyjąć ekonomikę zamkniętą, samowystarczalną, zamiast systemu wzajemnych świadczeń, z którym przeważnie mamy do czynienia. Jakoż niekiedy, wyjątkowo, spotyka się społeczności, gdzie wolno poślubiać kobiety z własnej grupy albo zjadać zwierzę totemiczne. Tak na przykład fratrie u To- dów są endogamiczne, a u Wakeburów członkowie fratrii Mallera jedzą to, co przynależy do Mallera, Wutaru zaś to, co przynależy do Wutaru. Ale taki system — jak system odwrotny — również za­kłada podział. Odżywianie się wyłącznie żywnością przynależną mistycznie do grupy własnej, jak odżywianie się żywnością cudzą — zakłada ana­logiczny ład. Znajduje on zresztą przedłużenie w innych dziedzinach: stosy pogrzebowe są wznoszo­ne przez członków fratrii nieboszczyka.

Comments0

ŚWIADCZENIA SEKSUALNE

Świadczenia seksualne, żywnościowe, rytualne, działając harmonijnie, ustanawiają dzięki nie­przerwanemu krążeniu ludzi, usług i dóbr żywą więź solidarności między dwiema grupami, które tworzą w świecie ludzkim plemię, podczas gdy ich przeciwstawne cnoty przesądzają o niewidzial­nym porządku świata, porządku zarazem rzeczo­wym i ludzkim. Nie można dopuścić do naruszenia tego podwój­nego ładu: wszelkie wykroczenie odbiłoby się na całokształcie świata, zakłócając w jakimś punkcie jego porządek. Porządek ten jest więc chroniony najróżniejszymi zakazami. Członkom żadnej grupy nie wolno zjadać pożywienia ani zaślubiać kobiet stanowiących z nimi jedność substancjalną i za­strzeżonych dla grupy przeciwstawnej.

Comments0

W NIEKTÓRYCH SPOŁECZEŃSTWACH

Dlatego też widzimy, że w niektórych społe­czeństwach czyni się wszystko, by nie dopuścić do takiego naruszenia umowy: dzieci wkrótce po urodzeniu wyprawia się do rodziny matki i tam się je wychowuje; chłopcy powracają stamtąd już jako dorośli wraz z krewniaczkami, które zaślu­biają, ale ten powrót do grupy musi być okupio­ny „zwrotem” sióstr. Zwyczaj ten znany jest pod nazwą fosterage. Pozostając tylko przy społeczeń­stwach, o których już była mowa, można przy­puścić, że zwyczaj ten praktykowano w starożyt­nych Chinach; na Nowej Kaledonii jego niewątpli­wy ślad odnajdujemy w fakcie, że przyszły mał­żonek spędza jakiś czas u wuja, którego córka na zasadzie praw egzogamicznych jest mu przezna­czona na żonę — i dopiero po tym pobycie może zabrać dziewczynę do swojej wioski.

Comments0

NURT ŻYCIA

W rzeczy samej ojciec i syn mieszkają razem, ale należą do przeciwnych grup: życie mężczyzny me znajduje przedłużenia w synu, lecz w dzie­ciach siostry, którą wyprawił do grupy dopełnia­jącej. Spośród tych dzieci chłopcy pozostają tam, gdzie przyszli na świat, dziewczęta natomiast wra­cają do wuja, aby poślubić jego synów i obdarzyć go wnukami. Dzięki temu odzyskuje on własną krew i substancję. Jeśli idzie o chłopców sio­strzeńców reprezentujących młodzieńczą jurność jego jestestwa, pozostają oni w grupie antagoni- stycznej, gdzie w stosunku do wnuków pełnią funkcję kogoś, kto . przekazuje błogosławieństwo życia, funkcję, jaką wuj pełnił wobec nich. Tak więc nurt życia w łonie jednej grupy przeskakuje od dziadka do wnuka, przechodząc tymczasem w drugiej grupie przez siostrzeńca dziadka, który to siostrzeniec jest zarazem wujem wnuka.

Comments0

CHARAKTER WZAJEMNYCH ŚWIADCZEŃ

W każdym razie należy podkreślić charakter wzajemnych świadczeń realizowanych przez wy­mianę tego swoistego pieniądza mistycznego, ja­kim są „święte kosze”. Dla klanu krewnych ze strony matki każdy taki kosz stanowi zastaw za kobietę, za źródło życia, które przekazali swym partnerom do związków małżeńskich. „Przypieczę- towuje on nadzieje związane z przyszłością — pi­sze Leenhardt — córka powróci, aby wyjść za mąż w kraju matki i przejąć miejsce zajmowane przez nią za młodu.” Wymiana żon między fra­triami i towarzysząca im w odwrotnym kierunku wędrówka „świętych koszy” uwydatnia zasadniczy moment egzogamii: solidarność dwu grup społecz­nych, które przeciwstawiają się sobie ze względu na płeć oraz na pokolenie.

Comments0

OPARCIE NA TRADYCJI

Powyższe fakty wyjaśniają istotę egzogamii upra­wianej między fratriami: tu także związki małżeń­skie mają charakter globalny i oparty na tradycji. Uzyskanie żony dla siebie rodzi obowiązek do­starczenia takowej komuś innemu, a dziecko, jakie kobieta wydaje na świat, jest przyjęte z radością w grupie, z której wywodzi się matka, gdyż fakt ten zapewnia jej kontynuację: kobieta jest zaw­sze użyczana tylko drugiej grupie. Nowo narodzo­ny siostrzeniec jest związany z dalekim wujem, z którym łączy go wspólne źródło życia — to ta sama krew, odmłodzona i wzmocniona. Leenhardt opisał stosunki panujące wśród Kanaków z Nowej Kaledonii; dopiero ten opis pozwala zrozumieć, jaki jest istotny sens tego wszystkiego.

Comments0

ZAKAZ ZWIĄZKÓW

Obowiązuje zakaz związków między kuzynami równoległymi, którym nadaje się w pewnych spo­łeczeństwach znamienną nazwę „świętego rodzeń­stwa”, oraz nakaz związków między kuzynami przeciwległymi. W rezultacie tym samym słowem określa się z jednej strony ciotkę ze strony ojca. oraz teściową, z drugiej — wuja ze strony matki oraz teścia. Pradawna reguła, sięgająca czasów, gdy jedność substancjalna przekazywała się przez kobiety, wymaga, aby młody człowiek zaślubiał córkę brata swej matki i siostry swego ojca, po­nieważ na mocy tej samej reguły są oni ze sobą spokrewnieni, a także dlatego, że mężczyzna może poślubić kobietę tylko w zamian za inną kobietę, przekazaną rodzinie małżonki, nade wszystko zaś, co jest całkiem naturalne, jej bratu.

Comments0

DEFINIOWANIE ZJAWISKA

Tu znów Marcel Granet najdokładniej definiuje to zjawisko stwierdzając, że współmałżonkowie są sobie tak bliscy, jak tylko jest to możliwe, pod warunkiem uniknięcia tożsa­mości substancjalnej. O tej tożsamości decyduje bądź nazwisko, bądź przynależność do fratrii, czyli do pierwiastka kosmicznego, który ona ucieleśnia i któremu — przez własną cią­głość — zapewnia trwanie. Małżeństwo jest spra­wą zespołową: w każdym pokoleniu dwie grupy wymieniają — jeśli małżeństwo jest matrylokalne — chłopców, w przeciwnym razie — dziewczę­ta. Aby posłużyć się trafnymi określeniami Gra- neta, zagarnięci współpartnerzy to zakładnicy do­wodzący odwiecznej solidarności, przedstawiciele grupy współzawodniczącej, wciąż odnawiana rę­kojmia pradawnego sojuszu.

Comments0